W skrócie: Wybierz powtarzalną rutynę rzutów wolnych, zdecyduj o liczbie prób przed rozpoczęciem i zapisuj każdy rzut w zarejestrowanej serii. Śledź celne rzuty i próby wraz z jedną notatką o rutynie, a następnie użyj tej notatki, aby wybrać cel kolejnego treningu.
Najważniejsze wnioski
- Wybierz krótką sekwencję przygotowawczą i jedną wskazówkę do rzutu.
- Zaplanuj stałą liczbę prób, aby każda zapisana seria miała wyraźną granicę.
- Policz każdą próbę w serii, wliczając niewygodne rzuty i pudła.
- Połącz wynik z jedną obserwacją i jednym działaniem na następną sesję.
Uczyń rutynę jednostką treningową
Każdy rzut wolny wykonaj w pełnej sekwencji: ustaw się, wykonaj wybrane przygotowanie, rzuć, zanotuj wynik, a następnie zresetuj. Zdecyduj, ile prób wykonasz przed rozpoczęciem. Policz każdy rzut w tej zarejestrowanej serii i użyj jednej krótkiej notatki, aby wybrać, nad czym będziesz pracować dalej.
Wybierz rutynę, którą możesz wyjaśnić i powtórzyć
Wybierz krótkie przygotowanie, które możesz opisać bez długiej listy kontrolnej. Na przykład: ustaw stopy, spójrz na cel, wykonaj wybrane kozłowania, oddychaj i rzuć. To jest sugerowana sekwencja, a nie wymagana technika. Użyj wygodnego ustawienia i łatwego do opanowania rytmu, zamiast kopiować czyjeś gesty.
Wybierz jeden sygnał dla samego rzutu, np. „zakończ w kierunku celu”. Szczegółową dyskusję zostaw na przerwę między seriami. Po spudłowaniu, wróć do tego samego przygotowania przy następnej próbie. Jeśli chcesz coś zmienić, nazwij tę zmianę i wypróbuj ją w następnej serii, zamiast przebudowywać swoją rutynę po każdym wyniku.
Ustal liczbę prób przed oddaniem rzutu
Jako elastyczny punkt wyjścia dla trenera, spróbuj trzech serii po 10 prób, z krótką przerwą na zapisanie i refleksję po każdej serii. To jest przykład planowania, a nie naukowe dawkowanie ani cel, który każdy gracz musi osiągnąć. Wybierz mniejszą lub większą sesję, aby dopasować ją do dostępnego czasu i uwagi. punkt wyjścia dla trenera
Użyj prób jako punktu zatrzymania dla zarejestrowanego bloku. „Traf 10” pozostawia liczbę rzutów otwartą; „wykonaj 10” daje zapisowi jasną granicę. Jeśli później lubisz wyzwanie oparte na trafieniach, traktuj je jako osobną aktywność i również zapisuj jego próby. osobna aktywność
Każde powtórzenie wykonaj z pełną rutyną, włączając w to reset. Partner może podawać piłkę i prowadzić liczenie, ale rzucający powinien wybrać, kiedy rozpocząć kolejne przygotowanie. Dla trenerów i rodzin: uzgodnijcie sygnał z góry i zostawcie dyskusję na koniec serii.
Prowadź zapis, który uwzględnia niewygodne rzuty
Zadeklaruj, kiedy kończy się rozgrzewka, a zaczyna rejestracja. W zarejestrowanej serii, spudłowanie liczy się, nawet jeśli rzut wydawał się niezręczny lub rutyna została przerwana. Zaznacz przerwę obok próby, zamiast po cichu usuwać wynik. Jeśli skończysz wcześniej, zanotuj faktyczną liczbę wykonanych rzutów.
- Data i kontekst: zanotuj, czy był to samodzielny trening, czy część innej sesji.
- Trafienia i próby: zapisz obie liczby dla każdej serii, a następnie zsumuj je.
- Notatka z rutyny: zanotuj jedną konkretną obserwację, taką jak „pośpieszne przygotowanie po dwóch pudłach.”
- Wskazówka na kolejny trening: wybierz jedną czynność, taką jak „uspokój się przed rozpoczęciem kozłowania.”
Na przykład hipotetyczny wpis mógłby brzmieć: „Samodzielny trening. Serie: 6/10, 7/10, 5/10. Razem: 18/30. Zacząłem się spieszyć pod koniec ostatniej serii. Następnym razem: uspokój się przed każdym rzutem.” Zachowuje to wyniki i nadaje kolejnej sesji jasny cel.
Użyj dziennika, aby wybrać kolejny cel treningu
Przeczytaj wynik wraz z notatką o rutynie. Czy ukończyłeś przygotowanie? Co faktycznie zauważyłeś? Co spróbujesz następnym razem? Unikaj traktowania jednej dobrej serii jako dowodu, że zmiana działa, lub jednej słabej serii jako powodu do jej porzucenia. Utrzymuj widoczne warunki podczas porównywania sesji i pozwól, aby zapis opisywał, co się wydarzyło.
